Poetry Machine_1.5

"Poetry Machine" is an installation by David Link. It was shown in the exhibition of DEAF03.

Poetry Machine_1.5

David Link: Poetry Machine 1.5 (installation overview)

"Unser Schreibzeug arbeitet mit an unseren Gedanken"
Friedrich Kittler, Gramophon Film Typewriter

In a half-dark room a keyboard sits on a stand. On the wall behind it a flood of words appear, written by no-one. The keyboard's keys seem to automatically type along with the text. A monotonous, mechanical sounding voice reads the text aloud, sentence-by-sentence. Being curious, you approach the mysterious keyboard. Sensors pick up your movements and disrupt the text machine's rhythm. The flow of words falters, the keys stop, until you decide to type something yourself. Poetry Machine_1.5 goes back to work by forming associations from the typed words.

Poetry Machine_1.5 begins as a tabula rasa. David Link's installation starts out with an empty database, where words and the connections between the words have not yet been made. The built-in search engine retrieves texts from the Internet that are then processed by a program for analyzing text. From this analysis, the database abstracts associative word connections and syntactic structures. It then stores all of this data in its own lexicon of semantic networks, that define the meaning of the words in the form of a cluster of links with other words. The more connections between two words the database finds, the stronger their link and the greater the chance that they will surface from the flood of words.

When someone types a word, Poetry Machine _1.5 activates the corresponding semantic network. Following the strongest links, the text generator finds words related by association that are then imbedded in part of a sentence. Video projectors display the result on the wall as poetry in words. When a word is typed that is as yet unknown to the poetry machine, the program will send out autonomous bots to the Internet to collect texts in which the word in question occurs. This action of the bots, searching sites and documents, can be watched on a plasma screen by the side of the installation. In this interaction of machine words and human text, Poetry Machine_1.5 creates a new écriture automatique, where language is no longer the exclusive domain of human thought but also that of the internal logic of computers. The writing machine tests our thought and those of the software word-by-word, until they literally coincide.

Credits

Poetry Machine_1.5. An installation by David Link. Technical support: Stefan Doepner, Lars Vaupel (f18), Bob O'Kane. Coproduced by: ZKM, Karlsruhe; Neue Galerie, Graz; Stiftung Kunst und Kultur NRW. Supported by: KHM, Köln.

Short description

In a room is a keyboard with keys that seem to move by themselves. On one of the walls a flood of words appears, read out aloud by a mechanical sounding voice. Poetry Machine_1.5 at work: the text machine builds sentences, falters when a visitor comes near and types something, and then resumes its work by forming data based associations from the typed words. If a word is not recognized, Poetry Machine_1.5 will search the Internet for related word associations which are then stored in its database, thus building a semantic network.

 

Poetry Machine by David Link (2003) from V2_ on Vimeo.

 

 

Nederlands / Dutch text

In een schemerige ruimte staat een toetsenbord op een standaard. Daarachter verschijnen op de muur in razende vaart woorden, die door niemand geschreven zijn. De toetsen van het toestenbord tikken als vanzelf de tekst mee. Een monotone, mechanische stem leest het getypte hardop voor, zin voor zin. Nieuwsgierig loop je op het mysterieuze toestenbord af. Sensoren detecteren je beweging en verstoren het ritme van de tekstmachine. De woordenstroom hapert, de toetsen vallen stil. Dan typ je zelf wat in. Poetry Machine_1.5 komt weer op gang en associeert verder op je ingetoetste woorden.

Poetry Machine_1.5 begint als tabula rasa. De installatie van David Link start met een lege database, waarin woorden en verbindingen tussen woorden nog moeten worden gelegd. Het zoekmachinegedeelte haalt teksten op van het internet, die vervolgens worden verwerkt met behulp van een programma voor het ontleden van tekstdocumenten. De database abstraheert hieruit associatieve woordverbindingen en syntaktische structuren en slaat al deze gegevens op in een intern lexicon van semantische netwerken, die de betekenis van woorden bepalen in de vorm van een cluster van verbindingen met andere woorden . Hoe vaker de database een verbinding tussen twee woorden waarneemt, des te sterker wordt de link tussen beide en des te groter de kans dat ze in de woordenvloed komen boven drijven.

Als iemand een woord intikt, activeert Poetry Machine_1.5 het bij dat woord behorende semantische netwerk. Langs de sterkste links vindt de tekstgenerator associatief verwante woorden, die vervolgens worden ingebed in een stukje zin. Beamers projecteren dit resultaat als woordpoëzie op de achterwand. Wordt er echter een woord ingetoetst dat de poëziemachine nog niet kent, dan stuurt het programma autonome 'bots' het internet op, die teksten verzamelen waarin het bewuste woord voorkomt. Dit zoekproces van de 'bots' langs internetsites en documenten is te volgen op een plasmascherm aan de zijkant van de installatie. In de wisselwerking van machinale woorden en menselijke tekst creeërt Poetry Machine_1.5 een nieuwe 'écriture automatique'. Taal is daarbij niet langer uitsluitend het domein van menselijk denken, maar breidt zich uit naar de interne logica van computers. De schrijfmachine toetst onze gedachten en die van de software woord voor woord tot ze letterlijk samenvallen.

Document Actions
Document Actions
Personal tools
Log in