sense:less

"sense:less" is a multisensorial VR environment by Cortex, shown at DEAF96.

sense:less

sense:less (installation view); photo: Jan Sprij

The virtual world of sense:less is inhabited by Jean-Claude, Amanda, Harold, Autista and 'the sisters' - five beings with 'human' voices, moving 'bodies' and a distinct personality of their own. Through virtual reality technology, a pair of stereoscopic glasses and a bodysuit the visitor can enter this world, which consists of a blown-up, five meters high, semi-transparent plastic egg, suspended from metal arms over a metal platform. On the wall of the egg a circular data projection visualizes the virtual world, which is visible both inside and outside of the egg. People watching the installation can see the visitor as he or she travels through the virtual world. Both visitor and spectators hear the accompanying sounds and the words spoken by the beings.

sense:less by Cortex (1996) from V2_ on Vimeo.

 

The bodysuit can be adjusted to each visitor's individual features and contains sixteen areas with touch pads: stimuli that give the visitor the sensation of being touched by the inhabitants of sense:less. How this is done, depends on the interaction with the visitor, and on the personality and mood of whoever touches him. Each of the inhabitants has a story to tell and their behavior is based on 'real people' and their personal experiences. This world is navigated by moving a joystick.

The beings inhabit a world that is constantly changing. Its form is derived from the relationship with a network structure that is in turn based on real-time data from a World Wide Web server. In this way the users of the World Wide Web are present as nodes in the network and are being introduced by wandering 'mechanoid agents'. Form and direction change with the way in which World Wide Web users apply the hypertext structure of the WWW server.

http://www.stenslie.net/stahl/projects/senseless/index.html

 

Nederlands

De virtuele wereld van sense:less wordt bevolkt Jean-Claude, Amanda, Harold, Autista en 'the sisters', vijf wezens met 'menselijke' stemmen, bewegende 'lichamen' en met ieder een eigen persoonlijkheid. Met behulp van virtual reality-technologie, een stereoscopische bril en een body suit kan de bezoeker deze wereld betreden, een opgeblazen, vijf meter hoog half transparant plastic ei, opgehangen aan metalen armen boven een stalen platform. Rondom, op de wand van het ei, wordt met behulp van dataprojecties de virtuele wereld zichtbaar, die zowel door de bezoeker binnen als buiten het ei wordt gezien. Mensen die naar de installatie kijken zien de bezoeker door de virtuele wereld reizen. Door speakers horen zowel de bezoeker van het ei als het publiek de bijbehorende geluiden en het spreken van de wezens.

De voor iedere individuele bezoeker op maat aan te passen body suit bevat zestien gebieden met stimuli, touch pads, waardoor de bezoeker het gevoel kan krijgen aangeraakt te worden door de bewoners van sense:less. De manier waarop dit gebeurt, is afhankelijk van de interactie met de bezoeker en van wie hem aanraakt en diens stemming. Ieder van de bewoners heeft een verhaal dat verteld moet worden, hun gedragingen zijn gebaseerd op 'echte mensen' en hun persoonlijke ervaringen. Met behulp van een joystick kan men zich door deze wereld bewegen.

De wezens leven in een wereld, die constant aan verandering onderhevig is. Die wereld krijgt zijn vorm vanuit de relatie met een constant veranderende netwerk structuur, die gebaseerd is op real time data ontleend aan een World Wide Web-server. De gebruikers van het World Wide Web zijn zo aanwezig als een punt in dit netwerk en worden voorgesteld door ronddolende 'mechanoid agents'. De vorm en de richting veranderen afhankelijk van de manier waarop de World Wide Web-gebruikers gebruik maken van de hypertekst structuur van de WWW-server..De multi-zintuiglijke ervaringen van de bezoeker tijdens zijn reis door de virtuele wereld in het sense:less ei brengen een grotere ervaringsheterogeniteit teweeg. Nu deze ervaringen naast het visuele en het auditieve ook tactiliteit omvat, is er een steeds grotere overeenkomst met onze ervaringen in de fysieke wereld en wordt de mogelijkheid om deze twee soorten ervaringen over elkaar heen te schuiven steeds groter wordt. Het ei, symbool voor vruchtbaarheid en toekomst, is hiervan het begin.

Cortex is comprised of:
Knut Mork: application programming and text
Kate Pendry: text, sound, voices
Stahl Stenslie: bodysuit, installation and design
Marius Watz: graphic programming and design

see also Sense-less, Bodylust in Dataspace and multiple Cyber SM
http://www.heise.de/tp/r4/artikel/4/4017/2.html

Document Actions
Document Actions
Personal tools
Log in