35
years
v2_
 

Versbeton on Kunstavond XL 2016

Short critical text (in Dutch) by Tara Lewis on the 2016 Kunstavond XL.

From: versbeton.nl/2016/09/de-witte-de-withstraat-symbool-van-de-uitgeholde-stad/

Dit jaar trokken de culturele instellingen de stekker uit de manifestatie ‘De Wereld van de Witte de With’. De horeca heeft het stokje overgenomen waarmee het festival officieel enkel en alleen een zuipfeest is geworden.

Het festival van de Witte de With was elk jaar de feestelijke opening van het culturele seizoen in Rotterdam. Een weekend om naar uit te kijken, waarin je langs alle instellingen hopte om dansend te eindigen in de kelder van Bazar of Gay Palace. Het festival werd georganiseerd door WORM, Showroom MAMA, Witte de With, Tent, CBK en V2. Maar deze culturele instellingen besloten dat het dit jaar niet meer mogelijk was om het festival te organiseren. In de loop van de jaren is het namelijk uitgegroeid tot een zuipfeest dat in Rotterdam zijn weerga niet kent. Het festival wordt volledig gedomineerd door enorme luidsprekers met daartussen een op elkaar geklemde mensenmassa die geniet van een glaasje bier en de ontbrekende auto’s. Daarin is volgens de organisaties geen ruimte meer voor kunst of programmering. Vorig jaar weken ze al uit naar zijstraten- en stegen, maar zelfs daar was er nauwelijks boven La Isla Bonita van Madonna uit te komen.

Ik begrijp dus wel dat de culturele instellingen dit jaar het gevecht tegen de bonkende muziek niet meer aangaan. Maar de horeca in de straat besloot het feest toch door te laten gaan. Logisch, want het maakt de meeste bezoekers al jaren geen zier meer uit wat het achterliggende doel is van het festival. Sinds de Witte Aap door Lonely Planet tot ‘leukste café van Europa’ werd gebombardeerd, is de Witte de Withstraat hét symbool geworden van de wedergeboorte van Rotterdam. Dat dit vooral betekent dat er legers aan bronstige leeghoofden rondlopen schijnt die aantrekkelijkheid alleen maar te vergroten. Mensen zijn zelfs enthousiast over de ontwikkeling die de straat de laatste decennia meemaakte: van gribusbende naar onvervalste hotspot.

Natuurlijk is het fijn dat de crackhoeren weg zijn. Maar die ontwikkeling is niet begonnen met De Witte Aap, maar met diezelfde kunstinstellingen die nu de moed hebben opgegeven. Het is de onvermijdelijke cyclus van gentrification: culturele ondernemers zetten (gesubsidieerd) een verloederd gebied op de kaart en trekken er hoogopgeleide mensen naartoe, wat het gebied interessant maakt voor grote investeerders. Die zorgen er op den duur voor dat de kunstenaars en creatieven van het eerste uur vertrekken. Met de komst van Wagamama lijkt de straat officieel ‘lucratief’ bevonden.

Nu zullen veel mensen dat helemaal geen probleem vinden, maar ik vraag me af of we ons geen zorgen moeten maken over het effect op de lange termijn. Kijk bijvoorbeeld naar Amsterdam, waar de binnenstad één grote uitgeholde commerciële bende is, aan elkaar hangend van ijszaken en souvenirwinkels. Met dat toekomstbeeld in gedachten, denk ik dat de ontwikkeling hier een stuk minder onschuldig is dan hij lijkt. Ik fiets vanavond daarom met een grote boog om de Witte de Withstraat heen. Naar WORM, voor een of andere obscureperformance. Zo probeer ik de ziel van de Witte de With te koesteren in plaats van hem te verdrinken in schraal bier.

Tara Lewis / 2016

Document Actions
Document Actions
Personal tools
Log in